Die ene druppel

Onrust ontstaat vaak vanwege het gebrek aan keuzes. We houden allerlei mogelijkheden open. Wanneer je alle deuren openlaat, gaat het tochten. Deze zomer ontdekte ik tijdens een verblijf in de kloostergemeenschap van Taizé een eenvoudig maar diep principe rondom kiezen.

Op een ochtend werd ik wakker met een bijzondere vraag:

Wat zou jij doen als je een druppel was?

Zou je willen glinsteren aan een spinragdraad in de vroege morgen?
Zou je vallen op een gloeiende plaat?
Een traan willen zijn?
Een bosbrand helpen blussen?
Een penseel bevochtigen voor één enkele streek op een schilderij?
Een druppel verlichting zijn voor iemand die door een woestijn reist?
Of ben jij misschien wel de druppel die de emmer laat overlopen?

In de zomertijd was mijn eigen druppel een traan van gemis. Het gebeurde vanzelf. Ik miste mijn schoonmoeder. Tegelijkertijd was het ook de druppel die een emmer van verdriet deed overlopen. Die emmer stond er al een tijd. Zo bezien was het helemaal niet zo verrassend.

Tijdens onze vakantie spraken mijn man en ik samen over druppelkeuzes. Hij vertelde overigens dat hij zich als druppel graag in een glas goede whisky zou laten vallen om het leven nog meer smaak te geven. Al pratend werd me iets duidelijk. Vaak wil ik mijn druppel volledig geven aan te veel dingen tegelijk. Voor ik het weet ben ik een verdeelde druppel geworden.

De Deense filosoof Søren Kierkegaard schreef hierover in zijn boek Onverdeeld één ding te willen. Al jarenlang geef ik ook retraites rondom het thema kiezen omdat dit thema me raakt. Want hoe maak je eigenlijk goede keuzes?

Deze zomer gebeurde er iets onverwachts. In de grote kloosterzaal van van de gemeenschap van Taizé in Frankrijk zat ik tussen duizenden zingende mensen. We zongen al geruime tijd en eerlijk gezegd kostte het me moeite om me eraan over te geven. Totdat we dat ene lied zongen:

In manus tuas Pater, commendo spiritum meum.
In uw handen, Vader, beveel ik mijn geest.

Iets in mij werd stil. Ik voelde me gedragen door het gezang, alsof ik werd gewiegd. De dagen erna werd ik iedere ochtend wakker met deze woorden. Langzaam begon ik te begrijpen dat dit misschien wel de belangrijkste keuze van allemaal is: Mijzelf, met alles wat ik ben en alles wat ik doe, toevertrouwen aan de handen van de Vader.

Misschien klinkt dat wat abstract. Maar voor mij werd het juist heel praktisch. Meestal ben ik bezig met alle keuzes die vóór mij liggen. Nu veranderde de vraag.

Niet: Welke keuze moet ik maken?
Maar: Vanuit welke handen maak ik mijn keuzes?

Die vraag zakte een laag dieper. Vooral het woord bevelen raakte me. Dat is opmerkelijk, want ik ben behoorlijk autonoom ingesteld. Toch heeft een bevel iets helder en eenvoudigs. Een duidelijke richting. Begin bij de goede handen. Vertrouw je eraan toe. In manus tuas. Wat als mijn leven niet door mijzelf hoeft te worden uitgegoten, maar als de Vader dat doet?

Gehoorzame vrijheid
Betekent dit dat je geen keuzevrijheid meer hebt? Nee. Abt Christopher Jamison spreekt over gehoorzame vrijheid. Een vrijheid die niet ontstaat vanuit eindeloze mogelijkheden, maar vanuit goede handen. Vanuit die rust ontstaat ruimte om te onderscheiden, te spelen met wat je ontvangen hebt en te wortelen in de keuzes die je maakt.

Een gedragen spelen. Gedragen door Vaderhanden.

Ook dit seizoen trekken we graag samen met je op in deze ontdekkingsreis. 

1. Bezoek bijvoorbeeld de retraite rondom het thema Kiezen. 
2. Doe mee met de online pelgrimage Op reis naar je hart, waarin je ontdekt welke keuzes jij echt gehoorzaam aan wilt zijn. Dit seizoen inclusief live ateliermiddag.
3. Leer meer over die Vaderhanden in de pelgrimage Thuis bij de Vader.