BLOG: Stilteretraite Italië: proeven van overvloed

DSC00215

Ook dit jaar staat er weer een bijzondere midweek op het programma: verstillen en onthaasten in het landhuis Villa Fonti in Italië. In 2015 bezocht ik het landgoed van Ada Vader voor het eerst voor een olijvenpluk. Een kort verslag – om vast een indruk te geven. 

Licht op reis
We vertrekken met een groep van tien mensen, van wie ik de helft niet ken.  Met alleen handbagage klimmen we de vliegtuigtrap op; het was een uitdaging om die tas zo efficiënt mogelijk in te pakken. Hoeveel make-up heb ik werkelijk nodig? Met hoe weinig kan ik toe op een onbekende plek? Word ik onzeker van minder spullen, of juist blij?

Uitzicht brengt inzicht
Hoe de olijfgaard erbij staat, is onzeker. De Nederlandse Ada Vader heeft dit landhuis nu twee jaar in bezit en de olijven zijn nog nooit geplukt. We hoorden afgelopen weken verhalen van een olijfbomenvirus, dus zijn benieuwd of er nog iets te oogsten valt. Het eerste wat opvalt na de reis is het uitzicht. Vanaf het landgoed op de top van een heuvel, kijk je over dalen en bergen. Heel in de verte is de zee… maar omdat het stormachtig weer is, zien we daar nu niet veel van. Gelukkig hangen er nog wel olijven aan de bomen! Het is kouder dan gedacht en ik vermoed dat we hard moeten werken de komende dagen. Dat blijkt reuze mee te vallen…

Neem je tijd voor avontuur
De volgende dag is het droog en het olijven plukken blijkt veel voorspoediger te verlopen dan gedacht. Ik vertrek met Ada Vader richting winkels. De nieuwe omgeving inspireert me, maar deze vrouw nog meer! Het feit dat ze een baan en vier kinderen in Nederland heeft, weerhield haar er niet van om haar droom na te leven. Ze groeide op in een degelijk gereformeerd gezin, maar ontdekte al gauw dat ze anders was. Ada houdt van avontuur. De eerste keer dat ze in Italië rondliep wist ze het: hier had ik geboren moeten worden! Haar droom om een landhuis met bezieling te beginnen, startte met jarenlange voorbereiding. Ze leerde Italiaans, deed een cursus theologie en een kookcursus bij de Librije. Haar man en kinderen kregen ruim de tijd om aan het idee te wennen, ruimte die ook nodig was om alle financiën bij elkaar te krijgen. Maar hier staat ze dan: een Italiaanse onder de Italianen. Ze is helemaal opgenomen in het dorpsleven en iedereen die ze ontmoet is benieuwd naar haar eerste olijvenpluk. Buurman Silvano komt twee gigantische gedroogde worsten langsbrengen en bekijkt ons lachend. Die Ada met haar plukteam; ze krijgt ook van alles voor elkaar! Ada straalt op deze plek en houdt ons voor: durf te geloven in het onmogelijke.

Flexibel leren
Op de weg richting je dromen, kom je altijd onverwachte obstakels tegen. De kunst is om ze te zien als mogelijkheden om te leren, in plaats van moeilijkheden. Na een uur plukken blijkt namelijk dat de twintig kratten die Ada had laten komen voor de olijven al tjokvol zitten! Het bezoek bij de accountant blijkt een stuk langer te duren, de rekeningen zijn hoger dan gedacht, en er blijken wat technische problemen in huis. Ada blijft erbij lachen. In plaats van zich druk te maken over details, zet ze een heerlijke warme lunch voor ons in elkaar; de opmaat voor vier dagen eten als vorsten! Dit motto – flexibel leren – komt de hele reis steeds weer terug. Een van de medereizigsters, een moeder van vier kinderen die net uit een burn-out van drie jaar komt: ‘Ik ontdekte hier mijn jonge zelf weer terug. Dingen kwamen goed, ook al had ik ze niet allemaal gepland en geregeld. We gingen gewoon op pad, en hadden zoveel lol. Ontspannen ontdekken; dat wil ik vasthouden!’

Eten met aandacht en tijd
En dan het eten… alle Italiaanse familieverhalen worden hier waarheid. S middags begint het al met een warme maaltijd van meerdere gangen, in de avond gaan we opnieuw aan tafel. Een aperitivo, een primi, een secondo, een dessert en een digestivo. We eten en we proosten rondom feestelijk gedekte tafels; de groep raakt als vanzelf verbonden. Een van de mannelijke plukkers verzucht: ‘We gaan hier van heerlijkheid tot heerlijkheid.’ Zelf houd ik enorm van lekker eten: het symboliseert voor mij iets van de overvloed die God voor ons in petto heeft. In kloosters gaan stilte en karig eten vaak hand in hand; dat is op zijn tijd niet slecht. Maar in de stilte proeven van Gods heerlijkheid en de goede gaven van het land, heeft net zo goed veel symboliek in zich. Eat history, my son is een uitspraak van een Joodse rabbi. Door te eten, ontdekken we Gods zorg voor ons leven. Ik neem me voor thuis met nog meer aandacht de tafels te dekken en de maaltijden te vieren.

Alle zintuigen op scherp
Deze olijvenpluk is geen stiltereis…maar als we wel stilvallen, krijg ik enorme zin in de retraiteweek in mei. De stilte is hier namelijk oorverdovend en daalt diep in. Heel in de verte een hondje dat blaft ergens diep in het dal. De zon op je huid, je ziel die zich volzuigt met adembenemende ruimte. Al je zintuigen komen hier tot leven en het maakt dat deze belevenis in je lijf gaat zitten. Als ik nu, ruim een maand later, mijn ogen sluit, ben ik daar weer en komt er een glimlach om mijn lippen.

De oogst is groter dan verwacht. Na twee dagen plukken, kunnen we de derde dag al persen. Extra vierge olijfolie, bijna 140 liter! We mogen niets mee terugnemen in onze handbagage dus rest ons niets dan uit te zien naar de volgende trip richting Villa Fonti! Gelukkig komt mei dichterbij… je bent welkom om mee te gaan en te proeven van die eerste bijzondere oogst! Klik hier voor meer informatie en opgave.

Mirjam

WP_20150721_011 VillaFonti_2015_mrt (63)