Het lied van de sombere eendagsvlieg

Vanochtend werd ik geboren als eendagsvlieg.
Ik ben van de gevoelige soort.
Toen de zon opging, voorvoelde ik alweer dat hij zou ondergaan.
Ik besefte dat alles lucht en leegte was.
De dag strekte zich voor me uit als een eindeloze vlakte en ik kreeg mijn vleugels niet omhoog.
De graszanger en de gierzwaluw zoefden langs. Mijn broertjes en zusjes stierven op hun hoogtepunt, terwijl ik diep weggedoken op een grote waterlelie aan de waterkant zat.

Er stond een lange grijze vogel aan de oever en ik vroeg hem hoe hij heette.
‘Reiger’ zei hij.
Zouden reigers soms ook eenzaam zijn?
‘Wat zou je een sombere eendagsvlieg adviseren,’ vroeg ik hem. ‘Zou je hem moed inpraten en zeggen: morgen is het toch voorbij?’

De reiger stond roerloos, alsof hij lang nadacht.
Net toen ik vermoedde dat hij geen antwoord meer zou geven, kwam zijn stem.

‘Ik zou je een pen geven om mee te schrijven. Teken het verdriet maar op, zodat iedereen die pijn heeft zich niet meer zo alleen voelt. Ook adviseer ik je een penseel, zodat je jouw gevoel kan schilderen. En een atelier, al was het voor één dag. Terwijl je jouw verhaal zou verbeelden in het licht, zou ik je met mijn vleugels beschermen. Het zou zo warm en troostvol zijn dat iedereen er op af zou komen, ook jouw opgewekte soortgenoten. En wanneer het avondrood uiteindelijk de sloot zou kleuren, zou daar een zacht zoemend lied klinken van mineur en majeur, zo schoon en meeslepend, dat je zou wensen dat het voor altijd zou duren.

En zo gebeurde het.

Foto eendagsvlieg: Danny Beath

Troost – dat heeft ieder mens nodig. Regelmatig pleit ik voor een ministerie van Troost. Zeker in december zouden er extra troostbulletins mogen verschijnen. Een pakje in de zak van Sint of onder de kerstboom helpt misschien voor de schaafwonden, maar voor een gat in je hart is meer nodig: diepe nabijheid. Een besef dat er genoeg liefde voorhanden is. Dat je gezien wordt bij ziekte, eenzaamheid en onvermogen, gewond door verleden of heden of een toekomst zonder schijnbaar perspectief.

Daarom een cadeau dat naar de kern gaat:

Een onderwijsserie over een diepe Liefde.
Ingrid Wilts ving straatkinderen in Oeganda op, maar ontdekte dat ze in haar hoofd en gedachten een weeskind was. Ze werd bijna vermoord, stond weer op en wilde verder gaan. Maar toen bracht God haar op een reis van troost.

Reis je met ons mee?